Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

«Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ»



ΤΡΟΜΟΥ, 104’ | ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ- ΣΕΝΑΡΙΟ: ΜΑΙΚ ΦΛΑΝΑΓΚΑΝ | ΠΑΙΖΟΥΝ: ΚΑΡΕΝ ΤΖΙΛΑΝ, ΜΠΡΕΝΤΟΝ ΘΟΥΕΙΤΣ | ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΑΜΕΡΙΚΗ
Ίσως για τις νεότερες γενιές τα θρίλερ τέτοιου είδους να είναι κάτι συναρπαστικό. Για τις παλαιότερες όμως που έχουν συνεπαρθεί από ταινίες όπως «Ο δρόμος με τις λεύκες» ακόμα και με τα «Saw» μη σας πω – τουλάχιστον με τα πρώτα της σειράς- «ο καθρέφτης της κολάσεως» από θρίλερ φαντάζει κωμωδία. Τουλάχιστον.
Ένας καθρέφτης μεγάλων διαστάσεων που μετράει χρόνια ζωής από τον Μεσαίωνα ακόμα, έχει το φετίχ να σκοτώνει με βάναυσο και παραπλανητικό τρόπο κάθε ιδιοκτήτη του. Φετίχ είναι αυτά τι να κάνουμε!
Η κόρη του τελευταίου όμως, που χρονολογείται στις μέρες μας, αποφασίζει να αποδείξει ότι δεν ήταν δολοφόνοι ο αδερφός και ο πατέρας της. Έτσι, στο πατρικό τους σπίτι δημιουργεί με τα πιο σύγχρονα μέσα – και ετεροχρονιστικά σκηνοθετικά- μια παγίδα για τον καθρέφτη, ώστε να τον πιάσει στα πράσα! Παρέα της, κάνοντας, τον δικηγόρο του διαβόλου, ο αδερφός της που μόλις έχει αποφυλακιστεί.


Σ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, όλα είναι πολύ επεξηγηματικά, τόσο ώστε να φαίνεται απολύτως λογική η σκέψη της πρωταγωνίστριας. Και ο σκηνοθέτης, ενώ έχει βάλει τον θεατή σε μια τέτοια λογική, ξαφνικά στο στάδιο της «κάθαρσης» φαίνεται να βιάζεται λες και ανυπομονεί να πάει σπίτι του και να τελειώνει με αυτήν την ταινία!
Απ’ την άλλη πλευρά, η νεαρή πρωταγωνίστρια μοιάζει να βιάζεται από την αρχή. Η εκφραστικότητα της είναι μεν εμφανής, αλλά η ίδια αυτοκαταστρέφεται κάνοντας συνεχώς γρήγορες κινήσεις με το κεφάλι της. Η φωνή της έχει την ίδια σύγχυση απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, με την καλύτερη της στιγμή να είναι η στιγμή που δαγκώνει μια λάμπα νομίζοντας ότι είναι μήλο. Μην ξαφνιάζεστε, τέτοιου είδους παραπλανήσεις προκαλεί ο σατανικός καθρέφτης.
Ο ηθοποιός που υποδύεται τον γιο, έχει πολύ καλές στιγμές, αλλά μάλλον τα γυρίσματα με την συμπρωταγωνίστρια του τον έκαναν να βαριέται.
Ως αποτέλεσμα σε αυτήν την ταινία, έχουμε αφελή σκηνοθεσία και αδιάφορες ερμηνείες. Οι τεχνικοί των special effects έκαναν την δουλειά τους όσο καλύτερα μπορούσαν, αλλά η αίσθηση που μένει στο τέλος της ταινίας, χαρακτηρίζεται – με επιείκεια – γελοία.

Α.Γ 2 αστεράκια γιατί: Μάλλον μέχρι εκεί έφτανε και η φιλοδοξία των συντελεστών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας είναι ελεύθερα